Highway to Hell: die rottige jaarwisseling…

Care
Honden

Nieuwjaarsdag, elf uur in de ochtend. De telefoon gaat. ‘Laten gaan!’, roep ik slaperig naar mijn echtgenoot, terwijl ik het dekbed over mijn hoofd trek. ‘Vast iemand met de beste wensen. Die belt straks wel terug!’ Maar meteen daarna gaat hij weer. Mijn ergste nachtmerrie blijkt bij de kennissen die bellen waarheid te zijn geworden. Hevig gesnik aan de andere kant van de lijn: ‘De hond is weg.’ 

Ze waren nog heel even naar buiten gegaan, op oudejaarsavond. Hun viervoeter schrok van een voorbijflitsende vuurpijl, rende weg en kwam niet meer terug. Het vroor acht graden, en er was in het donker een hond gesignaleerd op de nabijgelegen snelweg. Hoe groot zijn dan je overlevingskansen? Even later gelukkig weer een telefoontje: ‘Ze is gevonden!’ Een paar dorpen verderop, lichtgewond en behoorlijk uitgeput, maar in leven.

Hardrock

Met deze ervaring zullen alle komende oudejaarsavonden nog minder leuk worden dan anders. Vraag ons nooit of we een leuke jaarwisseling hebben gehad, want het antwoord daarop luidt hartgrondig: ‘Nee.’ We sluiten onszelf op in huis, met de gordijnen dicht en een dubbel-dvd met live concertregistraties van AC/DC op tien. Want onze honden hebben wel grote moeite met vuurwerkknallen, maar niet met snoeiharde rock.

Honderdduizendklappers

AC/DC, hebben we door de jaren heen uitgevonden, blijkt de vuurwerkgeluiden het best te dempen. Terwijl de overbuurmannen urenlang gaten in het asfalt branden met honderdduizendklappers, proberen wij het gedonder te overstemmen met Whole Lotta Rosie, Hells Bells, Rock And Roll Ain’t Noise Pollution en Hell Ain’t A Bad Place To Be.

Twee jongetjes…

Highway To Hell blijkt gelukkig  steeds weer sterker dan de vuurwerkhel. Maar we nemen geen enkel risico en ik houd de honden voor alle zekerheid na oud en nieuw altijd nog dagenlang aan de lijn. Dan, als de scholen weer zijn begonnen, word ik tijdens de ochtendwandeling ingehaald door twee fietsende jongetjes, van wie ik er eentje achterom zie kijken. Laat het niet waar zijn, denk ik.

Beng!

Twee meter voor me op de stoep zie ik iets opgloeien. Het enige wat ik op dat moment nog kan doen, is de honden stevig bij hun halsband grijpen en de knal afwachten. Beng! Twee doodsbange koppies. Wég is al hun zorgvuldig opgebouwde zelfvertrouwen. In mijn eerste woede en frustratie wens ik dat snotjong allerlei echt heel akelige dingen toe. Maar weet hij veel. Ik hoop alleen dat hij ooit nog eens zal beseffen hoe erg het is om zo veel angst in een hondenoog te zien.

Dit kan helpen

Heb je een hond met vuurwerkangst? Prins Resist-voedingen bevatten een mix van natuurlijke kruiden die ondersteuning bieden tijdens moeilijke periodes. Voor een optimaal resultaat is het verstandig al enkele weken voor een stressvolle periode te beginnen met het geven van Resist-voeding, dus ruim voor oud en nieuw. Ik hoop van harte dat het jouw hond kan helpen! 

Dit artikel is geschreven door Judith Lissenberg voor Prins Petfoods